Her şeye “karşı” duran, “karşı” çıkan, “karşı” olan bir adam… Aylak Adam… Bir adı bile yok. “C.” diyor Yusuf Atılgan kısaca

İnsan her şeye bunca “karşı”yken kendine de “karşı” olmadan nasıl sürdürebilir bir “karşı” yaşamı?
C., sıradanlığa, tekdüzeliğe, alışılmışın kolaycılığına hiç mi hiç katlanamıyor. Hem farklıyı, hem doğru olanı arıyor. Çabasının boşuna olduğunun da farkında üstelik.

Zor bir karakter, zor bir yaşam, yalın bir roman.

“Kadınların neden evlendiklerini anlıyorum: Yalnız kalabilmek için.”

“Nereye gideceğim? Keşke polis kuşkulanıp karakola götürseydi beni. Değişik bir gece olurdu. Belki onu da bulup getirirlerdi. Birlikte çıkardık.”

“Ne öğrettim ona? Dünyada tanımadığı bir deli daha olduğunu.”

“O gece evinde yatmadı. Sabaha karşı bir erkenci taksiden inip içeri girince kapıyı sürgüledi. Çok yürümüştü. Bitkindi. Soyunup yattı. Tabanları sızım sızımdı. “Kuru çam yaprakları… Uzun, örülmüş saçlı kızın ellerine batırmıştım. Öğretmenim! ‘Yaramaz seni!’ Neden dokunmadım saçlarına? Cumartesiye dedi. Ayakları ıslanacak. Ayaklarım… Ne işim vardı Alemdar’da? Taksi! Gıcırrrt. Nasıl üşüyordum! ‘Boş yere azap çekmeyin. Bir DERMAN için.’ Yarım kadın, sağır mı bunlar? Hep daracık, korkuluksuz köprüdeyiz. Yarın saatin altında. Korkuluksuz köprüdeyiz. Korkuluk… Korku…’ Uyudu”

Muhteşem üslubu ve karakter analiziyle Çağdaş Türk Edebiyatının şaheserlerinden olan bu yapıtı okumanızı KİTAPLIK olarak muhakkak öneririz.


Bu Kitabı Alanlar Ayrıca Aşağıdaki Eserlerle de İlgilendiler: