Keskin bir gözlem gücünün desteklediği arı bir bilinçle yazılmış olan Veba, yalnızca 20. Yüzyılın değil, bütün bir insanlık tarihinin ortak bir sorununa değinir: felaketin yazgıya dönüşmesi. Çağının önde gelen düşünürlerinden Nobel ödüllü yazar Albert Camus’nün hiçbir yapıtında böylesine acı bir yazgı, böylesine şiirsel bir dille ele alınmamıştır.

Veba, insanın ve aydınlığın şiiridir. Bu şiirde renkler alabildiğine koyu, ancak yazarın sesi o denli umut doludur. Beklenmedik bir boyuta ulaşan veba salgını, tüm Oran kendi sakinlerini önce umutsuzluğa boğar, ardından Doktor Rieux, Tarron ve Grand’ın gösterdikleri dayanışma örneği, başta yetkililer olmak üzere, herkese bir güç ve umut kaynağı olur. İşte Alber Camus’nün insana bakışı ve inancı bu noktada karşımıza çıkar.

Kendine has bir üslubu vardır Camus’nün. Hayatın içinde önümüze dikilen gerçekliği, görmezden gelmeye çalışsak da bütün çıplaklığıyla ortaya koyar:

“Bir savaş patladığında insanlar ‘Uzun sürmez bu, çok aptalca!’ derler. Ve kuşkusuz bir savaş çok aptalcadır, ancak bu onun uzun sürmesini engellemez. Budalalık hep direnir.”

“Savaşta bir insan ölüyü diriyi bilmez. Nasıl ölü bir adam ancak ölü halde görüldüğünde önem taşırsa, tarih sahnesine saçılmış yüz milyon ceset de hayalimizde silik bir görüntüden başka bir şey değildir.”

“Yetmiş yıl önce Kanton’da, felaket insanlara ilişmeden, kırk bin fare vebadan ölmüştü. Ancak 1871’de fareleri saymanın bir yolu yoktu. Yaklaşık, toptan hesaplar yapılıyordu, belirgin bir yanılma payı vardı. Yine de, eğer bir fare otuz santimetre boyundaysa, uç uca eklenmiş kırk bin fare…”

KİTAPLIK olarak, toplum ve insan gerçekliğine Cezayir asıllı bu olgun dimağın penceresiyle bakmanızı tavsiye ederiz.
Bu Kitabı Alanlar Ayrıca Aşağıdaki Eserlerle de İlgilendiler: